KULTURA I SZTUKA - Niezwykłe kobiety

"Nigdy nie można ustalić z pewnością, gdzie w kobiecie kończy się anioł, a gdzie zaczyna diabeł."⁵

Trudny będzie tu wybór, bo jakże z istot które z natury są niezwykłe, niezwyklejsze jeszcze wybrać? Jakich słów użyć by opis prawdy był odzwierciedleniem, a nie jeno cieniem co ową zniekształca?

Pytasz mnie przyjacielu mój drogi... o nią? Chciałbyś wiedzieć?

Przy blasku świecy ją poznałem i wśród wosku woni odkryć ją dane mi było. Gdy pierwszy raz ją ujrzałem, była taka niewinna, a w niewinności swej piękna ponad miarę. I nie wiem już co sprawić raczyło, żem uwagę w jej stronę skierował. Czy połysk włosów krętych, co w płomyku świecy blask odbijały? Czy oczu błysk? Czy kibić wabna, co kruchością swoją ojcowskie wręcz uczucia, ze snu budziła ? Czy głos ten słodki, co dźwiękiem swym koił niepokoje i serca rany leczył skutecznie...

A potem szarość dnia...codzienności znój... i ona...

Coraz piękniejsza, pomimo włosów potarganych

Coraz silniejsza, mimo trudów wielu

Coraz młodsza, choć zmarszczek ślad delikatny...

Patrząc z boku, w ukryciu stojąc, nadziwić się nie mogę skąd siły w niej tyle

i piękna którego nie zniekształca złości wyraz

i głosu dźwięki słodkie, wśród tłuku talerzy niemilknące

i te dłonie delikatne, mimo że tak zapracowane

i oblicze jej pogodne pomimo trosk wielu...

Pytasz mnie przyjacielu jak na imię jej, może? Kobieta...